Description
ธนูยาวอันทรงพลังมหาศาล แม้ในค่ำคืนที่มืดมิดที่สุด ก็ยังคงเปล่งประกายแสงสีแห่งความฝันออกมา หินล้ำค่าที่มีนามว่า "หยก (Jade)" เป็นที่ทราบกันว่า มันเปล่งประกายแสงออกมาแม้อยู่ในความมืดมิด
เมื่อแกะสลักเป็นคันธนูที่แข็งแกร่ง ว่ากันว่าเมื่อยิงลูกศรที่แหลมคมออกไป มันสามารถล่าความชั่วร้ายทั้งหลายได้ด้วยตัวมันเอง
สายตาของจ้าวแห่งหินผานั้นช่างเย็นชาและมั่นคง เช่นเดียวกับแสงประกายของอำพันสีทองที่เยือกเย็นเป็นนิรันดร์
ในยุคที่เต็มไปด้วยความปั่นป่วน การสั่นสะเทือนและเสียงหวีดหวิวของสายธนู เข้ามาแทนที่บทเพลงแห่งการปลอบโยน
ตำนานเล่าว่า เทพอสูรที่สามารถมองเห็นความอ่อนแอในจิตใจมนุษย์ ได้ถูกสังหารโดยธนูคันนี้
เธอมีดวงตาที่ชัดแจ้ง และจิตใจที่เฉียบแหลม เธอเชี่ยวชาญในการควบคุมความประสงค์ของผู้ที่รับใช้เธอ
"ดูสิ ลูกของข้า ฮีโร่ผู้กล้าหาญคนนี้ต้องถูกความกลัวกัดกิน ราชาผู้เสียสละเองต้องยอมคุกเข่าลง"
"ดูสิ ลูกของข้า ดูคู่รักผู้ที่เคยให้คำสาบานต่อฟ้าดินนั้น ต้องทุกข์ทรมานด้วยการทรยศและการโกหกอย่างไร"
ท่ามกลางความเกลียดชังที่พัวพัน เทพเจ้าที่เอนกายอยู่บนบัลลังก์ได้ลิ้มรสผลแห่งความสุข มองดูน้ำหวานไหลรินระหว่างนิ้วมือของเธอ
เสียงโซ่ตรวนล่องหนสั่นสะท้านดังกังวาน ท่ามกลางความเจ็บปวดและความยินดีที่แทรกซึมไปในเลือดเนื้อ สุนัขชั่วร้ายผู้ภักดีกำลังกลืนกิน "ความฝัน" นั้นลงท้อง
กระดูกอันแข็งแกร่งได้ต่อต้านการเจาะและการทุบตี แต่ทุกครั้งที่เลือดสูบฉีด จะนำความเจ็บปวดแสนสาหัสมาด้วยเสมอ
รสชาติอันหอมหวานและความสวยงามของความฝันที่ชุ่มไปด้วยเลือด ช่างวิเศษแต่ก็แสนสั้น มันได้สร้างความเกลียดชังขึ้นมา ความเกลียดชังนี้คือสิ่งที่เทพเจ้าโปรดปรานเป็นที่สุด...
"ไหนบอกข้าสิ ลูกข้า 'ความฝัน' ที่เจ้ากลืนกินรสชาติเป็นอย่างไร?"
"ลูกข้า เจ้ารู้มั้ยว่า 'ความรัก' เป็นเพียงเมฆหมอกที่อยู่เพียงชั่วคราว แต่ 'พลัง' ต่างหากที่เป็นสิ่งที่สร้าง 'ความฝัน' ขึ้นมา"
เมื่อแกะสลักเป็นคันธนูที่แข็งแกร่ง ว่ากันว่าเมื่อยิงลูกศรที่แหลมคมออกไป มันสามารถล่าความชั่วร้ายทั้งหลายได้ด้วยตัวมันเอง
สายตาของจ้าวแห่งหินผานั้นช่างเย็นชาและมั่นคง เช่นเดียวกับแสงประกายของอำพันสีทองที่เยือกเย็นเป็นนิรันดร์
ในยุคที่เต็มไปด้วยความปั่นป่วน การสั่นสะเทือนและเสียงหวีดหวิวของสายธนู เข้ามาแทนที่บทเพลงแห่งการปลอบโยน
ตำนานเล่าว่า เทพอสูรที่สามารถมองเห็นความอ่อนแอในจิตใจมนุษย์ ได้ถูกสังหารโดยธนูคันนี้
เธอมีดวงตาที่ชัดแจ้ง และจิตใจที่เฉียบแหลม เธอเชี่ยวชาญในการควบคุมความประสงค์ของผู้ที่รับใช้เธอ
"ดูสิ ลูกของข้า ฮีโร่ผู้กล้าหาญคนนี้ต้องถูกความกลัวกัดกิน ราชาผู้เสียสละเองต้องยอมคุกเข่าลง"
"ดูสิ ลูกของข้า ดูคู่รักผู้ที่เคยให้คำสาบานต่อฟ้าดินนั้น ต้องทุกข์ทรมานด้วยการทรยศและการโกหกอย่างไร"
ท่ามกลางความเกลียดชังที่พัวพัน เทพเจ้าที่เอนกายอยู่บนบัลลังก์ได้ลิ้มรสผลแห่งความสุข มองดูน้ำหวานไหลรินระหว่างนิ้วมือของเธอ
เสียงโซ่ตรวนล่องหนสั่นสะท้านดังกังวาน ท่ามกลางความเจ็บปวดและความยินดีที่แทรกซึมไปในเลือดเนื้อ สุนัขชั่วร้ายผู้ภักดีกำลังกลืนกิน "ความฝัน" นั้นลงท้อง
กระดูกอันแข็งแกร่งได้ต่อต้านการเจาะและการทุบตี แต่ทุกครั้งที่เลือดสูบฉีด จะนำความเจ็บปวดแสนสาหัสมาด้วยเสมอ
รสชาติอันหอมหวานและความสวยงามของความฝันที่ชุ่มไปด้วยเลือด ช่างวิเศษแต่ก็แสนสั้น มันได้สร้างความเกลียดชังขึ้นมา ความเกลียดชังนี้คือสิ่งที่เทพเจ้าโปรดปรานเป็นที่สุด...
"ไหนบอกข้าสิ ลูกข้า 'ความฝัน' ที่เจ้ากลืนกินรสชาติเป็นอย่างไร?"
"ลูกข้า เจ้ารู้มั้ยว่า 'ความรัก' เป็นเพียงเมฆหมอกที่อยู่เพียงชั่วคราว แต่ 'พลัง' ต่างหากที่เป็นสิ่งที่สร้าง 'ความฝัน' ขึ้นมา"