Forged by the Golden Melody
Stats
Lv.
90/90
พลังโจมตีพื้นฐาน 510
อัตราคริ 27.6%
Weapon Effect
Day and Night in Counterpoint
Day and Night in Counterpoint
ทุก 10 วินาที ผู้สวมใส่จะบรรเลง "บทเพลงประสานเสียง (Harmonic Movement)" ที่มีเอฟเฟกต์สอดคล้องกันตามลำดับดังนี้: พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 18% / ความชำนาญธาตุเพิ่มขึ้น 120 หน่วย / ความเสียหายปฏิกิริยาประกายดาวเพิ่มขึ้น 28% เอฟเฟกต์บทเพลงแต่ละชนิดจะเกิดขึ้นเป็นเวลา 10 วินาที เอฟเฟกต์ข้างต้นยังคงเกิดขึ้นได้ แม้ผู้สวมใส่ไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้
หลังจากทำให้เกิดปฏิกิริยาประกายดาว จะได้รับ "Harmonic Movement: Contrapuntal" ซึ่งจะคงอยู่เป็นเวลา 12 วินาที และมีผลเหมือนกับเอฟเฟกต์ Harmonic Movement ที่เกิดขึ้นเมื่อเกิดปฏิกิริยาประกายดาว เอฟเฟกต์นี้สามารถซ้อนทับกับเอฟเฟกต์ Harmonic Movement เดิมได้ และเกิดขึ้นได้มากสุดหนึ่งครั้ง ในทุก 12 วินาที
หลังจากทำให้เกิดปฏิกิริยาประกายดาว จะได้รับ "Harmonic Movement: Contrapuntal" ซึ่งจะคงอยู่เป็นเวลา 12 วินาที และมีผลเหมือนกับเอฟเฟกต์ Harmonic Movement ที่เกิดขึ้นเมื่อเกิดปฏิกิริยาประกายดาว เอฟเฟกต์นี้สามารถซ้อนทับกับเอฟเฟกต์ Harmonic Movement เดิมได้ และเกิดขึ้นได้มากสุดหนึ่งครั้ง ในทุก 12 วินาที
Total Materials
Description
ดาบใหญ่ที่ประดับด้วยทองคำ ตามตำนานเล่าว่าในอดีตอันแสนไกลนั้น มันเคยเป็นอาวุธที่ช่างจูนเสียงผู้ยิ่งใหญ่ท่านหนึ่งโปรดปราน บนระเบียงทางเดินอันเงียบสงบที่สร้างขึ้นจากหินขาว ท่วงทำนองประสานอันศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ ล่องลอยพลิ้วไหวผ่านปลายนิ้วของนักดนตรีอย่างแผ่วเบา
สหายรักผมบลอนด์ลูบจับชุดคลุมสีม่วงอันสง่างาม ก่อนโน้มตัวลงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูของผู้บรรเลง
"เพื่อนรัก พี่น้องของฉัน เงยหน้าขึ้นมาสิ ลองมองดูเหล่าทาสผู้โง่เขลาพวกนั้น"
ในน้ำเสียงที่อ่อนหวานราวกับบทเพลงและน้ำผึ้ง ยังคงเจือความหยิ่งยโสที่ไม่คิดจะปิดบังเช่นเคย
"ฝูงชนผู้โง่เขลา ดันทึกทักไปเองว่า ภาระอันแสนสาหัสที่เราทั้งคู่แบกรับไว้ เป็นการหลงระเริงในความสุขสบายอันฟุ่มเฟือยซะได้"
"น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ... การบรรเลงเดี่ยวที่แสนไพเราะเช่นนี้ กลับเป็นเพียงธุลีดินที่ร่วงหล่นสู่โลกมนุษย์"
นักดนตรีหยุดบรรเลงเครื่องดนตรีในมือ ไม่ได้โต้แย้ง ทำเพียงแค่ทอดถอนใจออกมา
ใช่แล้ว แม้จะเคาะให้ซากกระดูกแห่งผืนปฐพีดังก้องกังวาน รังสรรค์ปาฏิหาริย์ที่คนสามัญไม่อาจจินตนาการถึงได้
หน้าที่การปรับจูนที่ต้องชำระล้างความทุกข์ระทมของสายน้ำทั้งมวล แก่นแท้ของมันยังคงเป็นการเผาผลาญวิญญาณดั่งฟืนไฟ
ความทุกข์ตรม ความเจ็บปวด และความเคียดแค้นที่ไหลเวียนอยู่ในคูน้ำสูง ล้วนต้องให้พวกเขาเป็นผู้ปรับประสานและชำระล้าง
เพื่อให้ปณิธานอันยิ่งใหญ่ ที่หมายจะกอบกู้สรรพชีวิตของเทพราชาผู้พำนักอยู่ในตำหนักทองคำนั้น ได้กลายเป็นความเป็นจริง
"อย่าปล่อยให้ความหยิ่งยโสและความจองหองมาบดบังดวงตาเลย เพื่อนรักของฉัน พี่น้องของฉัน"
"พวกเราได้รับการยกระดับ ก็เพื่อชี้นำและช่วยเหลือเหล่าทาสผู้โง่เขลาที่พูดถึงนั่นแหละ"
"หากรังแต่จะดูถูกเหยียดหยามต่อพวกเขา แล้วจะบรรเลงท่วงทำนองอันสมบูรณ์แบบไร้ที่ติของ Sebastos ได้อย่างไร?"
สหายผมบลอนด์แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ตำหนิความอ่อนแอของเขา ก่อนจะนั่งลงข้างกายเขาแล้วดีดสายพิณ
ท่ามกลางเสียงคลอกังวานของสายพิณที่เริ่มเลือนหาย สิ่งที่ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดที่ควรจะสมบูรณ์แบบของเขา กลับเป็นภาพเงาจากอดีต
ในตอนนั้น เขาก็เคยเป็นคนในอดีตที่โง่เขลา คอยโอบกอดความคาดหวังที่ในตอนนี้ นับว่าเป็นเพียงความอ่อนแอก็เท่านั้น
ทว่าแสงจันทร์สีน้ำและถ้อยคำอันอ่อนหวาน สุดท้ายก็เลือนหายไปท่ามกลางเสียงแตรศึกกึกก้อง หลงเหลือเพียงคำสาบานอันหนักอึ้งที่ไม่อาจเป็นจริง
บางที เขาอาจไม่ควรมาเป็นช่างจูนเสียงแต่แรก เขาคิด เพราะเขาไม่เคยยึดถือความเพ้อฝันอันสูงส่งใด ๆ เลย
เพียงแต่ยังคงเฝ้าหวังอยู่เพียงลำพังเหมือนดั่งในอดีตว่า จะช่วยให้ทายาทแห่งท้องทะเลทุกข์ทรมานน้อยลงสักนิด
"เธอไม่เคยเชื่อในเทพเจ้าองค์ใด เพราะผู้ศรัทธาเทพเจ้าจะไม่แอบอ้างนามของเทพ เพื่อมากระทำการโหดร้าย"
สหายผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาราวกับพี่สาวเคยทอดถอนใจกับเขาเช่นนี้ เศร้าใจที่อนารยชนผู้โหดเหี้ยมเหล่านั้น กลับไร้ความน่าเชื่อถือถึงเพียงนี้
ใช่สิ เธอย่อมไม่ศรัทธาในเทพเจ้า เขาคิด แต่สำหรับเขากับ Sebastos แห่งพระราชวังทองคำแล้ว ก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกันไม่ใช่หรือ?
หากผู้ที่ได้รับการยกระดับคือเธอ เธอก็คงยอมก้มหัวให้กับ Sebastos เช่นกัน
หากผู้ที่มุ่งมั่นจะแก้แค้นคือเขา เขาก็คงแอบอ้างนามแห่งเทพเช่นกัน
นักดนตรี นักดนตรีผู้หยิ่งผยอง นักดนตรีที่คิดว่าตนไม่ได้หยิ่งผยอง มักจะเชื่อเช่นนี้เสมอมา
เชื่อว่าเขาสามารถเข้าใจความเศร้าโศกในใจผู้คนที่ไม่ได้ระบายออกมาได้ เหมือนกับที่เขาอ่านความคิดของเธอออก
เวลาผ่านไปเนิ่นนานทั้งอย่างนี้ จนกระทั่งความเพ้อฝันอันขบถนั้น ได้สลายเป็นความว่างเปล่าในแสงสว่าง
จนกระทั่งความบาดหมางในอดีตมลายหายไปจนหมดสิ้น เจตจำนงที่กระจัดกระจายนับไม่ถ้วน ถึงได้หวนคืนสู่สายน้ำอันแสนสงบ
จนถึงวินาทีสุดท้าย เมื่อมองไปยังนักเดินทางผมบลอนด์ นักดนตรีถึงได้ตระหนักชัดแจ้ง
จนกว่าวาระสุดท้ายจะมาถึง ไม่มีใครยืนยันได้ว่า ตนเข้าใจหัวใจอีกดวงหนึ่ง
ไม่ใช่เพียงแค่เธอ ความคลั่งไคล้ของสหายรัก ความเมตตากรุณาของสหายหญิง หรือปณิธานอันยิ่งใหญ่ของเทพราชา
สิ่งเหล่านี้ทั้งหมด เขาก็ไม่อาจยืนยันได้เลยว่า ตนสามารถเข้าใจได้อย่างถ่องแท้
บางทีท้ายที่สุดแล้ว ท่วงทำนองทั้งหมดบนโลกใบนี้ ก็เป็นเพียงบทเพลงขาดห้วงที่ไม่มีทางบรรเลงร่วมกันได้
ท้ายที่สุดแล้ว สรรพชีวิตที่ล่องลอยอยู่เหนือห้วงทะเล ก็เป็นเพียงเสียงสะท้อนท่ามกลางความโดดเดี่ยวของตนเอง
...แต่นั่นไม่สำคัญมาตั้งนานแล้ว ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว
ความฝันทั้งหมด ไม่ว่าจะสูงส่ง ต่ำช้า บริสุทธิ์หรือโสมม
สุดท้ายก็เป็นดั่งหยาดฝนบางเบาที่โปรยปรายลงมา ไหลหลอมรวมเข้ากับสายน้ำทั้งมวล
เหมือนหยดน้ำตาหยดนั้น ในตอนที่เธอโอบกอดร่างอันแหลกสลายของเขาไว้ในอ้อมอก
แล้วเลือนหายไปอย่างเงียบสงัด ท่ามกลางเงาที่บรรเลงสอดประสานของทิวาและราตรี
สหายรักผมบลอนด์ลูบจับชุดคลุมสีม่วงอันสง่างาม ก่อนโน้มตัวลงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูของผู้บรรเลง
"เพื่อนรัก พี่น้องของฉัน เงยหน้าขึ้นมาสิ ลองมองดูเหล่าทาสผู้โง่เขลาพวกนั้น"
ในน้ำเสียงที่อ่อนหวานราวกับบทเพลงและน้ำผึ้ง ยังคงเจือความหยิ่งยโสที่ไม่คิดจะปิดบังเช่นเคย
"ฝูงชนผู้โง่เขลา ดันทึกทักไปเองว่า ภาระอันแสนสาหัสที่เราทั้งคู่แบกรับไว้ เป็นการหลงระเริงในความสุขสบายอันฟุ่มเฟือยซะได้"
"น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ... การบรรเลงเดี่ยวที่แสนไพเราะเช่นนี้ กลับเป็นเพียงธุลีดินที่ร่วงหล่นสู่โลกมนุษย์"
นักดนตรีหยุดบรรเลงเครื่องดนตรีในมือ ไม่ได้โต้แย้ง ทำเพียงแค่ทอดถอนใจออกมา
ใช่แล้ว แม้จะเคาะให้ซากกระดูกแห่งผืนปฐพีดังก้องกังวาน รังสรรค์ปาฏิหาริย์ที่คนสามัญไม่อาจจินตนาการถึงได้
หน้าที่การปรับจูนที่ต้องชำระล้างความทุกข์ระทมของสายน้ำทั้งมวล แก่นแท้ของมันยังคงเป็นการเผาผลาญวิญญาณดั่งฟืนไฟ
ความทุกข์ตรม ความเจ็บปวด และความเคียดแค้นที่ไหลเวียนอยู่ในคูน้ำสูง ล้วนต้องให้พวกเขาเป็นผู้ปรับประสานและชำระล้าง
เพื่อให้ปณิธานอันยิ่งใหญ่ ที่หมายจะกอบกู้สรรพชีวิตของเทพราชาผู้พำนักอยู่ในตำหนักทองคำนั้น ได้กลายเป็นความเป็นจริง
"อย่าปล่อยให้ความหยิ่งยโสและความจองหองมาบดบังดวงตาเลย เพื่อนรักของฉัน พี่น้องของฉัน"
"พวกเราได้รับการยกระดับ ก็เพื่อชี้นำและช่วยเหลือเหล่าทาสผู้โง่เขลาที่พูดถึงนั่นแหละ"
"หากรังแต่จะดูถูกเหยียดหยามต่อพวกเขา แล้วจะบรรเลงท่วงทำนองอันสมบูรณ์แบบไร้ที่ติของ Sebastos ได้อย่างไร?"
สหายผมบลอนด์แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ตำหนิความอ่อนแอของเขา ก่อนจะนั่งลงข้างกายเขาแล้วดีดสายพิณ
ท่ามกลางเสียงคลอกังวานของสายพิณที่เริ่มเลือนหาย สิ่งที่ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดที่ควรจะสมบูรณ์แบบของเขา กลับเป็นภาพเงาจากอดีต
ในตอนนั้น เขาก็เคยเป็นคนในอดีตที่โง่เขลา คอยโอบกอดความคาดหวังที่ในตอนนี้ นับว่าเป็นเพียงความอ่อนแอก็เท่านั้น
ทว่าแสงจันทร์สีน้ำและถ้อยคำอันอ่อนหวาน สุดท้ายก็เลือนหายไปท่ามกลางเสียงแตรศึกกึกก้อง หลงเหลือเพียงคำสาบานอันหนักอึ้งที่ไม่อาจเป็นจริง
บางที เขาอาจไม่ควรมาเป็นช่างจูนเสียงแต่แรก เขาคิด เพราะเขาไม่เคยยึดถือความเพ้อฝันอันสูงส่งใด ๆ เลย
เพียงแต่ยังคงเฝ้าหวังอยู่เพียงลำพังเหมือนดั่งในอดีตว่า จะช่วยให้ทายาทแห่งท้องทะเลทุกข์ทรมานน้อยลงสักนิด
"เธอไม่เคยเชื่อในเทพเจ้าองค์ใด เพราะผู้ศรัทธาเทพเจ้าจะไม่แอบอ้างนามของเทพ เพื่อมากระทำการโหดร้าย"
สหายผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาราวกับพี่สาวเคยทอดถอนใจกับเขาเช่นนี้ เศร้าใจที่อนารยชนผู้โหดเหี้ยมเหล่านั้น กลับไร้ความน่าเชื่อถือถึงเพียงนี้
ใช่สิ เธอย่อมไม่ศรัทธาในเทพเจ้า เขาคิด แต่สำหรับเขากับ Sebastos แห่งพระราชวังทองคำแล้ว ก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกันไม่ใช่หรือ?
หากผู้ที่ได้รับการยกระดับคือเธอ เธอก็คงยอมก้มหัวให้กับ Sebastos เช่นกัน
หากผู้ที่มุ่งมั่นจะแก้แค้นคือเขา เขาก็คงแอบอ้างนามแห่งเทพเช่นกัน
นักดนตรี นักดนตรีผู้หยิ่งผยอง นักดนตรีที่คิดว่าตนไม่ได้หยิ่งผยอง มักจะเชื่อเช่นนี้เสมอมา
เชื่อว่าเขาสามารถเข้าใจความเศร้าโศกในใจผู้คนที่ไม่ได้ระบายออกมาได้ เหมือนกับที่เขาอ่านความคิดของเธอออก
เวลาผ่านไปเนิ่นนานทั้งอย่างนี้ จนกระทั่งความเพ้อฝันอันขบถนั้น ได้สลายเป็นความว่างเปล่าในแสงสว่าง
จนกระทั่งความบาดหมางในอดีตมลายหายไปจนหมดสิ้น เจตจำนงที่กระจัดกระจายนับไม่ถ้วน ถึงได้หวนคืนสู่สายน้ำอันแสนสงบ
จนถึงวินาทีสุดท้าย เมื่อมองไปยังนักเดินทางผมบลอนด์ นักดนตรีถึงได้ตระหนักชัดแจ้ง
จนกว่าวาระสุดท้ายจะมาถึง ไม่มีใครยืนยันได้ว่า ตนเข้าใจหัวใจอีกดวงหนึ่ง
ไม่ใช่เพียงแค่เธอ ความคลั่งไคล้ของสหายรัก ความเมตตากรุณาของสหายหญิง หรือปณิธานอันยิ่งใหญ่ของเทพราชา
สิ่งเหล่านี้ทั้งหมด เขาก็ไม่อาจยืนยันได้เลยว่า ตนสามารถเข้าใจได้อย่างถ่องแท้
บางทีท้ายที่สุดแล้ว ท่วงทำนองทั้งหมดบนโลกใบนี้ ก็เป็นเพียงบทเพลงขาดห้วงที่ไม่มีทางบรรเลงร่วมกันได้
ท้ายที่สุดแล้ว สรรพชีวิตที่ล่องลอยอยู่เหนือห้วงทะเล ก็เป็นเพียงเสียงสะท้อนท่ามกลางความโดดเดี่ยวของตนเอง
...แต่นั่นไม่สำคัญมาตั้งนานแล้ว ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว
ความฝันทั้งหมด ไม่ว่าจะสูงส่ง ต่ำช้า บริสุทธิ์หรือโสมม
สุดท้ายก็เป็นดั่งหยาดฝนบางเบาที่โปรยปรายลงมา ไหลหลอมรวมเข้ากับสายน้ำทั้งมวล
เหมือนหยดน้ำตาหยดนั้น ในตอนที่เธอโอบกอดร่างอันแหลกสลายของเขาไว้ในอ้อมอก
แล้วเลือนหายไปอย่างเงียบสงัด ท่ามกลางเงาที่บรรเลงสอดประสานของทิวาและราตรี